رفتن به محتوای اصلی

پوشش کلیه نقاط تهران

22225314 66097606 88170374 44403411
قاليچه سروي طاووسي

قاليچه سروي طاووسي


از گنجينه قالي ايران؛

قاليچه سروي طاوسي كه در موزه قالي مشهد نگهداري مي‌شود از آن دسته قاليهاي جذاب و ديدني است كه در نگاه اول چشم بيننده را به خود جلب توجه مي‌‌كند و اين به خاطر درخت سروي است كه محكم و استوار، زيبا و با شكوه در متن و مركز قاليچه نقش بسته است.

 

 


طرح: سروي طاوسي
تاريخ بافت: اوايل قرن ۱۴ هجري قمري
محل بافت: كرمان
نوع گره: نامتقارن
رجشمار: ۴۵ گره
ابعاد: ۱۳۵ × 243  سانتي متر
جنس تار و پود: پنبه
جنس پرز: پشم
تاريخ اهدا به موزه آستان قدس مشهد: ۱۷/۶/۱۳۷۳
درون اين سرو (بته بزرگ) پوشيده شده از بته‌هاي كه به تدريج كوچك و كوچكتر مي شوند و حالت بته هاي قهر و آشتي را به خود گرفته اند. در پايين درخت سرو دو طاووس با رنگبندي زيبا، پاي خود را بر شاخه اي از گلهاي ختايي نهاده اند و نظاره گر درخت سرو مي باشند. در قسمت بالاي درخت سرو دو طوطي نيز ناظر اين صحنه مي باشند.
ايرانيان نقش سرو را بر برخي ديواره‌هاي تخت جمشيد، محرابها، كاشيهاي زرين فام، سقف و ديواره مساجد، نگارگري ها و… به يادگار گذاشته اند. همچنين اين نقش در قاليهايي كه از شرق تا غرب ايران توسط مردم مناطق كرمان، بيرجند، اصفهان، قم، تبريز، بيجار و… بافته شده اند، جاي گرفته و بيان كننده گوشه اي از فرهنگ و هنر پر افتخار مردم اين سرزمين است.

 

نه هر درخت تحمل كند ز جور خزان                غلام همت سروي كه اين قدم دارد   ( حافظ )


عناصر تزئيني اين قاليچه درفرهنگهاي مختلف تعاريفي متفاوت دارندكه به شرح مختصري سعي در اين خصوص مي پردازيم:
سرو: سرو جزو درختان هميشه بهاري و سبز مي باشد و اينگونه درختان مظهر زندگي ابدي، روح ناميرا و بي مرگي مي باشند. در هنر اسلامي درخت مظهر رحمت روحاني است. سرو سه گونه است:
سرو آزاد كه شاخه هاي راست دارد و چون از قيد كجي و ناراستي فارغ است، آزاد خوانندش.
به سرو گفت كسي ميوه نمي آري                      جواب داد كه آزادگان تهي دستند  (سعدي )
عربها اين درخت را شجره الحيه خوانده اند، چون مي گويند كه هر جا سرو باشد، مار هم است
سرو در ادب فارسي استعاره ي آزادگي، جاوداني و سرافرازي، راستين، روان، بلند و خرامان است.
گلعذاري زگلستان جهان ما را بس                  زين چمن سايه آن سرو روان ما را بس (حافظ)

طاووس: طاووس نر هنگامي كه با پرهاي دمش چتري مي سازد، تصويري از زيباترين پرنده را نمايان مي گردد. به همين علت در ادبيات فارسي نماد زيبايي، كبر، غرور و گاهي بديمني است، كه به واسطه او ابليس وارد بهشت مي شود و باعث رانده شدن آدم از بهشت مي گردد !

طوطي: طوطي در ادبيات ايراني نماد شيرين سخني است، همچنين طوطي رنگ بهشتيان را دارد و در قصه هاي ايراني به عنوان پرنده‌اي غريب كه از ديار هند به  اين سرزمين آمده است و همواره در آرزوي پرواز به سرزمين اصلي و پيوستن به ياران خودش مي سوزد شناخته مي شود.

دیدگاهتان را بنویسید

برگشت به بالا