قالی در نائین
ارسال شده در: اردیبهشت ۲۶, ۱۳۹۷, توسط : پشتیبان سایت
قالیبافی در نائین

قالیبافی در نائین

شهرستان نائین در حاشیه جنوبی کویر مرکزی ایران و شمال باتلاق گاوخونی قرار دارد.

از جنوب به شهرستان اردکان از توابع یزد، از شرق به شهرستان طبس از توابع استان خراسان

و از شمال به دشت کویر و دامغان، از غرب به اردستان وزواره و از جنوب غربی به

شهرستان اصفهان محدود است .

قالیبافی در نائین
قالیبافی در نائین

و اما نائین درامر نساجی سالیان سال شهرت داشت ،

طوری که به عبای ظریفی معروف بود که از پشم شتر بافته میشد

اما عبابافی رفته رفته در گذر زمان موقعیتش را از دست داد و

مردم این ناحیه به قالیبافی روی آوردند .

ورود و تجارت قالی نایین در تهران

 

آغاز ورود و تجارت قالی نایین در تهران (پایتخت) را می توان سال ۱۳۱۸ هجری شمسی،

یعنی در سالهای آغازین جنگ دوم جهانی برشمرد. این جریان در پیشبرد هنر قالیبافی

این منطقه بسیار مؤثر بود و باعث معرفی هرچه بیشتر آن گردید .

 

سیسیل ادواردز در این مورد می گوید :

” سپس جنگ جهانی آغاز گردید و بازار تهران رونق گرفت. در آن هنگام از نظر تازه به دوران

رسیده های پایتخت هیچ کالایی خیلی خوب و یا خیلی گران نبود.

پس قالیچه های نائین به تهران حمل گردید و در آن جا به عنوان ریز باف ترین

و یکی از بهترین قالیچه های ایران شناخته شد . ”

صادرات قالی نائین

این توضیحات مربوط به قالیبافی نائین تا سال ۱۳۲۸ شمسی است . اما باید این نکته

را در نظر بگیریم که رفته رفته با تغییر شرایط اجتماعی و سیاسی ، بازارهای خرید و فروش

فرش نائین گسترش پیدا کرد و کم کم شاهد هستیم که این فرش به شهرت و صادرات رسید .

این امر نه تنها باعث گرایش هر چه بیشتر مردم نائین به سوی این حرفه گردید،

بلکه سبب تمایل قالیبافان سایر نواحی کشور نیز به امر تولید فرش نائین شد .

 

امروزه در منطقه نائین، قالیبافی جزء لاینفک زندگی مردم شده،

به طوری که تقریباً در تمامی منازل حداقل یک دار قالیبافی برپاست و بیننده ی

تیزبین در یک نگاه جهت گیری تمامی امور ظاهری و باطنی شهر را در راستای قالیبافی می بیند.

آنچنان که نام نائین، تصویرگر شهری با کوچه و گذری پوشیده از قالی در جهان گردیده است .

گسترش قالی و قالیبافی در نائین و اطراف آن

در حدود سال ۱۳۱۰ هجری شمسی، نشر و انتقال قالی نائین به بخشها،

روستاها و شهرهای همجوار آغاز شد. بدین ترتیب در منازلی که دار قالی برپا بود،

در مقابل یکسال کار بدون مزد (به دختران طالب یادگیری که از روستاهای اطراف مراجعه مینمودند)

آموزش قالیبافی می دادند. پس از این مدت کارآموزان خود اقدام

به برپایی دار قالی در منازل خویش می نمودند و ایشان نیز تحت شرایط مذکور

به آموزش قالیبافی مبادرت می ورزیدند. این جریان موجب انتقال این هنر- صنعت

به روستاهای اطراف و شهرهای همجوار گردید .

 

اما توسعه و گسترش فرش نائین به این جا نیز ختم نشد

و به شهرها و مناطق مهم دیگر همچون : کاشمر، مشهد، آمل (مازندران)،

چهار محال و بختیاری، اصفهان، فارس، زاهدان و غیره نیز راه یافت و این

در شرایطی بود که این شهرها عمدتاً خود از مراکز قالیبافی بوده و دارای

قالی بومی خاصی بودند .

دیدگاهتان را بنویسید